Besse open: slotronden

In de zesde ronde speelde ik een lang verwaarloosde opening en kwam redelijk goed te staan, maar vooral het plan dat zwart speelde maakte indruk. Met mijn 26ste zet stelde ik remise voor, in een iets betere stelling, maar ik was vooral tevreden dat het - zonder voorbereiding - spelen van een opening die ik al 40 jaar niet meer gespeeld had, goed afliep.

In de zevende ronde kreeg ik zoveel om mijn oren als ik wou van de witspeler, een jonge Fransman, die positioneel simpel en goed speelde, en mijn herhaalde kleine positionele fouten prima afstrafte, tot hij de winnende zet(ten) niet zag. Er werd afgeruild naar een KLP eindspel, waarin ik zowaar nog een (moeilijk zichtbare) winstkans kreeg:

Geef toe: wie zou 36...gxf5 spelen - voor mij is die zet verre van duidelijk een winstkans. Anderzijds nog maar eens een illustratie dat wie het loperpaar heeft tegen L+P altijd wel ergens een voordeel heeft, zeker in dit soort stellingen.

's Avonds gingen we een restaurantje (voor de liefhebbers: La Tanière des Loups) doen (keuze genoeg in Besse, je moet gewoon kijken welke resto's volle terrassen hebben, en dan reserveren net voor de ronde start (of de avond ervoor). We konden genieten van goed weer, een aperitief, een steak met aardappeltjes en wortelpuree en als toetje nog een ijsje/panna cotta. Voor circa 65 EUR voor beiden kan je niet sukkelen. De maaltijd werd opgeluisterd door twee krasse zeventigers aan het tafeltje naast ons. De één een Engelsman, die nu in Wenen woonde, de ander een Ier. Twee vrienden die een wandelvakantie hadden uitgestippeld van maar liefst 20 km per dag. De paar wandeldagen die Jan en ikzelf hadden ingelast waren amper 10 en 15 km en dat was voor mijn ongetrainde benen meer dan genoeg.

Ondertussen was Jan min of meer in mijn buurt gebleven in de stand, en het moest er natuurlijk van komen: we werden tegen elkaar gepaard in de achtste ronde (nadat we hier al enkele ronden eerder aan ontsnapt waren, maar die voorlopige paring lag aan een slecht gebruik van het paringsprogramma of een bug - wie zal het zeggen). Het werd een opening die we al eens (in een ver verleden) op het bord gehad hadden, en ik liet het veel te symmetrisch en open worden, waarna winnen een haast onmogelijke opdracht werd. Jan gaf geen krimp, en het werd terecht remise. Dat betekende dat we met 4,5/8 al minstens de helft van de punten hadden, en er in de slotronde enkel nog iets kon bijkomen.

Dat viel voor mij nogal tegen - ik raakte nooit uit de opening met wit tegen een Franse Winawer, terwijl Jan ook geleidelijk aan minder en minder ruimte kreeg. Mijn tegenstander liet even zijn toren insluiten, maar kon die na een onnauwkeurige zet van mijn kant weer bevrijden, terwijl Jans tegenstander het te mooi wou afwerken en Jan het gat in diens combinatie zag. Ik verloor, Jan won en zo waren we klaar om de terugrit aan te vatten. Jan miste net een ratingprijs, waarna we snel in de auto sprongen en hoopten op een terugreis zonder problemen. Met nog een uur file rond Parijs waren we net voor donker thuis, juist op tijd om België te zien verliezen tegen Spanje in de kwartfinales van de World Cup.

Het Duitse duo Weber-Dolzhykova ging met de centen lopen; de Franse verrassing, Valentin Barberis, die gestart was met 6/6 eindigde vierde en de enige grootmeester in het veld, Anthony Kosten zal niet echt gelukkig geweest zijn met zijn zesde plaats (door een nederlaag in de laatste ronde), aangezien er maar vijf prijzen waren. Jan kan heel tevreden zijn met zijn tornooi (slechts één nederlaag op 9 ronden is echt wel sterk) en zijn score van 5,5/9; de eerlijkheid gebiedt dat hij in de laatste ronde aan de nederlaag ontsnapte omdat zijn tegenstander "te mooi" wou winnen en Jan het gat in diens combinatie zag. Ik leed zoals zo vaak weer een laatsterondenederlaag en moest berusten in 4,5/9, maar zoals zo vaak: veel geleerd van mijn verliespartijen.

In de tornooizaal hingen een zevental grote doeken van lokale kunstenaars (zie foto), met als onderwerp Besse zelf, in telkens verschillende stijlen en kleurgebruik - een mooie opfrisser van de tornooizaal.